Deze column heb ik vier maanden terug geschreven: Let op! Bevat onjuiste ‘Wie is de Mol?’ spoilers.

Ik ben op weg naar huis, het is een donderdagmiddag. De trein gaat over drie minuten. Ik loop station Zwolle binnen. Links gaan, rechts staan. Ik loop de roltrap af om extra snel beneden te zijn. Ik heb geen zin om een half uur  te wachten op de volgende trein. Door de natte trap voel ik dat ik mijn grip kwijt raak. De grond onder mijn voeten verdwijnt. Ik probeer mij vast te grijpen aan de rubberen trapleuning. Op mijn kont glij ik een stuk of 9 treden naar beneden.

De vrienden waarmee ik samen reis beginnen te lachen. Bij mij staat het huilen nader dan het lachen. Ik probeer weer op te staan want het einde van de roltrap nadert. Ik heb gelukkig niks gebroken. Maar ik voel de blauwe plekken ontstaan, en heb een schaafwond op mijn onderbeen. En mijn staartbotje…

Geluk bij een ongeluk: als je van de trap af valt ben je sneller beneden. Ik heb wel de trein gehaald. Eenmaal in de trein beland vraagt Annabel of het gaat.  Gelukkig nog iemand met interesse in mijn pijn.

De eerste reactie na mijn uitglijer was lachen. Wat vinden mensen zo grappig aan anderen met pijn? Het halve internet staat vol met vallende mensen. Fail compilations hebben miljoenen views op YouTube.

SBS zendt het programma Lachen om Home Videos uit. Dit programma wordt gepresenteerd door de mol (Jochem van Gelder). 90% van de fragmenten die ze tonen zijn hartstikke pijnlijk voor de personen op beeld. Mijn zusje en moeder moeten altijd huilen van het lachen wanneer ze dit programma kijken. Zo hard lachen ze niet eens om cabaretiers, comedyfilms of mijn Sinterklaasgedichten.

Ik heb mijzelf er ook op betrapt. Wanneer iemand in de trein naast een klapstoel gaat zitten omdat de stoel weer is dichtgeklapt moet ik ook lachen. Terwijl het voor de persoon die het overkomt hartstikke pijnlijk kan zijn. Pijn is niet fijn, maar wel om te lachen, bij anderen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.